Iz knjige Japanska haiku poezija Vladimira Devidéa

 

U osvit dana

izvađen je vedricom

cvijet kamelije.

 

Samuraj Yamamoto Kakei

(1648-1716)

 

Kao što cvijet kamelije prima u sebe rosu, primila je i njega voda u bunaru.

I kad smo ga vedricom izvukli iz bunara zasjalo je kao srce Zemlje, kao pečat novoga dana, kao glasnik Sunca na horizontu, koje se zajedno sa njime vraća iz podzemlja. Na rubu mrzle, bistre vode pliva umiven cvijet, u vodi umitoj  cvijetom; na zrcalu njene površine, nad tamnim dnom vedrice, ogleda se drvo kamelije sa stotinu cvjetova, ono isto drvo s kojeg je noću taj jedan cvijet pao u bunar. I tako više mi ne znamo koji su cvjetovi pravi a koji njihove slike, koji su mrtvi a koji živi, koji su u vedrici a koji  na stablu.

 

Na tlo je pao

i prosuo vodu –

cvijet kamelije.

 

Matsuo Basho (1644-94)

 

Cvjetovi kamelije

pao i prosuo

jučerašnju kišu.

 

Yosa Buson (1716 –1784)

 

U tamu starog zdenca

pao je

cvijet kamelije.

 

Yosa Buson  (1716 –1784)

 

U  vrtu

bijelo cvate

kamelija.

 

Uejima Onitsura (1660-1738)